Σήμερα παρακολουθήσαμε την ταινία «Το ατίθασο Ρομπότ».
Από το παιδικό βιβλίο του Πίτερ Μπράουν («The Wild Robot», 2016), ο οσκαρικός Κρις Σάντερς δημιουργεί ταινία με μεγάλη έμπνευση κι ακόμα μεγαλύτερη καρδιά, για μία ηρωίδα που φαινομενικά δε διαθέτει ψυχή.
Στο κοντινό μέλλον σπίτια, επιχειρήσεις και χωράφια θα έχουν ως βοηθούς υψηλής τεχνολογίας ρομπότ, προγραμματισμένα να εξυπηρετούν και να ολοκληρώνουν όλες τις δουλειές.
Κρατώντας αριστουργηματικά τις ισορροπίες μεταξύ της παγερής σύγχρονης ΑΙ πραγματικότητας, του εύστροφου σαρκασμού, αλλά και του ζεστού, τρυφερού μηνύματος για τη φιλία, τη συνεργασία, την εξοικείωση με τη διαφορετικότητα, ο Σάντερς πλάθει μία παραβολή για τις θετές, εναλλακτικές οικογένειες, όπου μητέρα σε κάνει μόνο η αγάπη – ακόμα κι αν αρχικά δεν έχεις το DNA να ανταποκριθείς στον ρόλο.